Description
Zastosowanie
Monoket stosuje się w leczeniu i zapobieganiu dławicy piersiowej. Może być stosowany w celu zmniejszenia częstości i ciężkości epizodów bólu w klatce piersiowej i zmniejszenia potrzeby podjęzykowego (pod językiem) nitrogliceryny. Monoket jest w grupie leków zwanych azotanami. Ułatwia przepływ krwi przez nie i ułatwia pompowanie serca. Monoket nie będzie leczył ataku dławicy piersiowej, który już się rozpoczął.
Dawkowanie i sposób stosowania
Dawkowanie leku Monoket zależy od recepty lekarza. Nie należy przyjmować leku w większych ilościach lub dłużej niż zalecano. Należy postępować zgodnie z zaleceniami zawartymi w harmonogramie przyjmowania leku. Lekarz może nagle zmienić dawkę leku w celu uzyskania najlepszych wyników leczenia. Nie wszystkie marki i formy monoketu są przyjmowane w ten sam sposób. Należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarza dotyczących dawkowania. Lek należy przyjmować z wodą lub innym płynem. Nie należy kruszyć, żuć ani łamać tabletki o przedłużonym uwalnianiu. Najlepszym sposobem jest połknięcie tabletki w całości. Złamanie pigułki może spowodować zbyt wiele leku, aby być uwolnione w jednym czasie. Ważne jest, aby kontynuować stosowanie tego leku zgodnie z zaleceniami, aby zapobiec napadowi dławicy piersiowej.
Środki ostrożności
Spróbuj odpocząć lub siedzieć, gdy używasz tego leku. Monoket może powodować zawroty głowy lub omdlenia. Wstań powoli i ustać, by zapobiec upadkowi. Przed zastosowaniem mononitratu izosorbidu należy poinformować lekarza, jeśli u pacjenta występuje zastoinowa niewydolność serca, niskie ciśnienie krwi lub choroba nerek. Ważne jest, aby kontynuować stosowanie tego leku zgodnie z zaleceniami, aby zapobiec napadowi dławicy piersiowej. Nałożyć receptę, zanim skończy się lek. Nie należy nagle przerywać stosowania mononitratu izosorbidu. Zatrzymanie się nagle może spowodować atak dławicy piersiowej. Nie należy zmieniać marki mononitratu izosorbidu bez zgody lekarza. Jeśli u pacjenta wystąpi zastoinowa niewydolność serca, niskie ciśnienie krwi lub choroba nerek, może być konieczne dostosowanie dawki lub wykonanie specjalnych badań w celu bezpiecznego przyjęcia leku Monoke. Należy poinformować lekarza, jeśli u pacjenta występuje długotrwała choroba powodująca biegunkę lub wymioty.
Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub wykonywania czynności wymagających przytomności. Unikać picia alkoholu. Może to nasilić niektóre działania niepożądane leku Monoket.
Przeciwwskazania
Nie należy stosować leku Monoket, jeśli u pacjenta występuje nadwrażliwość na ten lek (jego składniki), niedociśnienie tętnicze, zmniejszenie objętości krwi, ostry zawał mięśnia sercowego, CHF i kardiomiopatia przerostowa.
Możliwe działania niepożądane
Najczęstszym działaniem niepożądanym leku Monoket jest ból głowy i zwykle wiąże się on ze zwiększeniem dawki. Monoket może powodować silny spadek ciśnienia tętniczego krwi podczas wstawania z pozycji siedzącej, powodując zawroty głowy, kołatanie serca i osłabienie. W celu zmniejszenia ryzyka niskiego ciśnienia tętniczego, pacjenci powinni powoli wzrastać z pozycji siedzącej. W przypadku wystąpienia objawów reakcji alergicznej (pokrzywka, trudności w oddychaniu, obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła) konieczna jest pomoc medyczna. Do poważnych działań niepożądanych należą: szybkie, powolne, kołatanie serca lub nierówne tętno; uczucie, że pacjent może zemdleć; problemy z oddychaniem, niebieskokolorowa skóra, uczucie zmęczenia lub nasilenie bólu dławicy piersiowej. Mniej poważne działania niepożądane mogą obejmować ból głowy, łagodne zawroty głowy; ciepło, zaczerwienienie lub mrowienie pod skórą; nudności, wymioty, zaparcia, biegunkę; ból lub sztywność stawów lub mięśni; uderzenia gorąca; lub suchość w ustach.
Interakcje z innymi lekami
Pacjenci przyjmujący monoket nie powinni otrzymywać sildenafilu, tadalafilu ani wardenafilu. Ponieważ sildenafil (Viagra), tadalafil (Cialis) i wardenafil (Levitra) zwiększają działanie obniżające ciśnienie krwi leku Monoket i mogą powodować nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi.
Również w przypadku stosowania produktu Monoket w skojarzeniu z diltiazem (Cardizem, Dilacor, Tiazac i kilku innych), werapamil (Calan, Verelan, Verelan PM, Izoptin, Izoptin SR, Covera- HS) może wystąpić ciężkie obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, zwłaszcza w przypadku zmiany pozycji (niedociśnienie ortostatyczne). Należy również poinformować lekarza o wszystkich innych lekach stosowanych przez pacjenta: leku na ciśnienie krwi; dihydroergotaminy (D.H.E. 45, Migranal) lub ergotaminy (Ergomar, Cafergot); leku na zaburzenia erekcji; nadololu (Corgard), propranololu (Inderal, Tenoretic), karvedilolu (Coreg), labetalolu (Normodyne, Trandate), metoprololu (Lopressor, Toprol), nadololu (Corgard), propranololu (Inderal, Innopran), sotalolu (Betapace) i innych; lub antagonisty kanału wapniowego takiego jak diltiazem (Cartia, Cardizem), fedypina (Plendil), nifedypina (Nifedypina, Prokardia), weramil, veramil, Covepamil, Isoptin, Verelan.
Pominięcie dawki
Po przypomnieniu sobie należy przyjąć pominiętą dawkę. Jeśli zbliża się pora przyjęcia następnej dawki, należy poczekać do tego czasu, aby przyjąć lek i pominąć pominiętą dawkę. Nie należy stosować dodatkowych leków w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
Przedawkowanie
Objawy przedawkowania mogą obejmować silny pulsujący ból głowy, gorączkę, splątanie, zawroty głowy lub uczucie wirowania, szybkie lub kołatanie serca, zaburzenia widzenia, nudności, wymioty, ból brzucha, krwawą biegunkę, trudności w oddychaniu, pocenie się, zimno lub wilgotna skóra, uczucie światłoczułości, omdlenia i drgawki (drgawki). Przedawkowanie leku Monoket może być śmiertelne. Jeśli pacjent uważa, że przyjął zbyt dużą dawkę tego leku, powinien zwrócić się o pomoc lekarską.
Przechowywanie
Monoket przechowywać w temperaturze 15- 30 C (59- 86 F) w szczelnym pojemniku, z dala od wilgoci, ciepła i światła. Butelkę należy przechowywać szczelnie zamkniętą, gdy nie jest używana.
Informacja medyczna
Informacje zamieszczone na tej stronie mają charakter ogólny i nie zastępują konsultacji z lekarzem ani farmaceutą. Nie należy wykorzystywać ich do samodzielnego rozpoznawania chorób, rozpoczynania leczenia lub zmiany dawkowania. Decyzję dotyczącą zastosowania leku, dawki i czasu terapii należy podjąć wspólnie z wykwalifikowanym pracownikiem ochrony zdrowia po uwzględnieniu stanu pacjenta, innych przyjmowanych leków oraz możliwych przeciwwskazań i interakcji.
